Η Ναυμαχία του Ναβαρίνου, που διεξήχθη στις 20 Οκτωβρίου 1827 στον κόλπο του Ναβαρίνου (σημερινή Πύλος), αποτελεί ένα από τα κορυφαία ιστορικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Η σημασία της είναι τεράστια, καθώς άλλαξε ριζικά την πορεία του Αγώνα και οδήγησε στην ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Μέχρι το 1827, η Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν σε κρίσιμη καμπή. Οι Έλληνες, παρά τις αρχικές επιτυχίες, αντιμετώπιζαν την ισχυρή Οθωμανοαιγυπτιακή συμμαχία του Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος είχε καταλάβει μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου και απειλούσε να καταπνίξει την επανάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία), αν και με διαφορετικά συμφέροντα, αποφάσισαν να επέμβουν, πιεσμένες και από την κοινή γνώμη της Ευρώπης που υποστήριζε τους Έλληνες.
Η ναυμαχία ξέσπασε όταν ο συμμαχικός στόλος, υπό τον Άγγλο ναύαρχο Κόδριγκτον, εισήλθε στον κόλπο του Ναβαρίνου με σκοπό να επιβάλει ανακωχή και να αποτρέψει περαιτέρω καταστροφές. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή και είχε ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή του Οθωμανοαιγυπτιακού στόλου. Περίπου 60 πλοία βυθίστηκαν ή καταστράφηκαν, ενώ οι απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό ήταν τεράστιες για τους Οθωμανούς και τους Αιγυπτίους.
Η νίκη των Συμμάχων στο Ναβαρίνο ήταν καθοριστική. Καταρχάς, έθεσε τέλος στις θαλάσσιες επιχειρήσεις των Οθωμανών και των Αιγυπτίων εναντίον της Ελλάδας, διασφαλίζοντας την επιβίωση της επανάστασης. Δεύτερον, ανάγκασε την Οθωμανική Αυτοκρατορία να αναγνωρίσει την ελληνική αυτονομία και αργότερα την ανεξαρτησία, καθώς η στρατιωτική της ισχύς στη θάλασσα είχε συντριβεί. Τρίτον, ενίσχυσε τη διπλωματική θέση των Ελλήνων και επιτάχυνε τις διαδικασίες για τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου το 1830. Επομένως, το Ναβαρίνο δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική νίκη, αλλά το κομβικό σημείο που μεταμόρφωσε την ελληνική επανάσταση από έναν τοπικό αγώνα σε ένα διεθνές ζήτημα με οριστική λύση.
