Ο Νόμος της Παγκόσμιας Έλξης του Νεύτωνα περιγράφει την αόρατη δύναμη, τη βαρύτητα, που έλκει όλα τα σώματα μεταξύ τους στο σύμπαν. Ο Ισαάκ Νεύτωνας εμπνεύστηκε αυτόν τον νόμο παρατηρώντας ένα μήλο να πέφτει, αναρωτώμενος αν η ίδια δύναμη που έλκει το μήλο στη Γη, είναι υπεύθυνη και για την κίνηση της Σελήνης σε τροχιά.
Σύμφωνα με τον Νόμο, η δύναμη της βαρυτικής έλξης μεταξύ δύο σωμάτων είναι ευθέως ανάλογη με το γινόμενο των μαζών τους. Αυτό σημαίνει ότι όσο μεγαλύτερη μάζα έχουν τα σώματα, τόσο ισχυρότερη είναι η δύναμη με την οποία έλκονται. Για παράδειγμα, δύο πλανήτες με μεγάλη μάζα θα έλκονται μεταξύ τους με μεγαλύτερη δύναμη από δύο μικρότερα αντικείμενα.
Επιπλέον, η δύναμη αυτή είναι αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασης μεταξύ των κέντρων των δύο σωμάτων. Αυτό σημαίνει ότι όσο πιο μακριά βρίσκονται τα σώματα, τόσο πιο αδύναμη γίνεται η δύναμη έλξης, και μάλιστα, η μείωση είναι πολύ απότομη. Αν η απόσταση διπλασιαστεί, η δύναμη μειώνεται στο ένα τέταρτο της αρχικής της τιμής.
Συνδυάζοντας αυτές τις δύο σχέσεις, ο Νεύτωνας διατύπωσε τον τύπο: F = G * (m1 * m2) / r^2, όπου F είναι η δύναμη της βαρύτητας, m1 και m2 είναι οι μάζες των δύο σωμάτων, r είναι η απόσταση μεταξύ των κέντρων τους, και G είναι η Παγκόσμια Σταθερά της Βαρύτητας. Η G είναι μια πολύ μικρή σταθερά που καθορίζει την ένταση της βαρυτικής δύναμης σε όλο το σύμπαν, εξηγώντας γιατί η βαρύτητα γίνεται αισθητή κυρίως από σώματα με τεράστια μάζα. Ο νόμος αυτός εξηγεί φαινόμενα όπως η κίνηση των πλανητών, οι παλίρροιες και ο σχηματισμός γαλαξιών.