Το δημοτικό τραγούδι αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες της ελληνικής λαϊκής παράδοσης και λογοτεχνίας. Τα χαρακτηριστικά του είναι πολυάριθμα και αντικατοπτρίζουν την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα του ελληνισμού ανά τους αιώνες.
Πρωταρχικό χαρακτηριστικό είναι η **προφορική παράδοση** και η **ανωνυμία**. Τα τραγούδια αυτά δημιουργήθηκαν και μεταδόθηκαν από γενιά σε γενιά μέσω του λόγου, χωρίς να καταγραφούν αρχικά. Ο δημιουργός τους είναι συνήθως άγνωστος, καθώς αποτελούν προϊόν συλλογικής δημιουργίας και διαμόρφωσης από την κοινότητα.
Η **γλώσσα** τους είναι απλή, καθημερινή, η δημοτική γλώσσα του λαού, γεμάτη ζωντάνια και εκφραστικότητα. Ως προς τη **μορφή**, κυριαρχεί ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος, συχνά με ομοιοκαταληξία, αν και δεν είναι πάντα αυστηρή. Η δομή τους είναι λιτή, επιτρέποντας την εύκολη απομνημόνευση και μετάδοση.
Η **θεματολογία** του δημοτικού τραγουδιού είναι εξαιρετικά πλούσια και ποικίλη. Περιλαμβάνει ιστορικά γεγονότα (ακριτικά, κλέφτικα), κοινωνικές καταστάσεις (μοιρολόγια, νανουρίσματα, τραγούδια του γάμου), θρησκευτικά στοιχεία, αλλά και προσωπικά συναισθήματα όπως ο έρωτας και η χαρά. Κάθε τραγούδι αποτελεί ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας και της ψυχής του λαού.
Τέλος, το δημοτικό τραγούδι έχει **συλλογικό χαρακτήρα** και **διδακτικό ρόλο**. Εκφράζει τα συναισθήματα και τις αξίες μιας ολόκληρης κοινότητας, ενώ παράλληλα μεταδίδει γνώσεις, ήθη και παραδόσεις στις νεότερες γενιές. Είναι ένας ζωντανός καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της.
