Η Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922) αποτελεί ένα από τα πιο κομβικά και τραυματικά γεγονότα στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, με εκτεταμένες και μακροπρόθεσμες συνέπειες σε όλα τα επίπεδα. Αρχικά, η εκστρατεία ξεκίνησε με την ελπίδα της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας και της απελευθέρωσης των ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, γνωρίζοντας αρχικές επιτυχίες. Ωστόσο, η στρατιωτική ήττα και η κατάρρευση του μετώπου το 1922 οδήγησαν σε μια εθνική καταστροφή.
Η πιο άμεση και τραγική συνέπεια ήταν η προσφυγιά. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες στη Μικρά Ασία, τη Θράκη και τον Πόντο, αναζητώντας καταφύγιο στην Ελλάδα. Αυτό οδήγησε στην υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης (1923) και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με αποτέλεσμα την οριστική απώλεια των αρχαίων ελληνικών κοιτίδων της Ανατολής.
Σε πολιτικό επίπεδο, η ήττα προκάλεσε βαθιά κρίση. Οδήγησε στην κατάλυση της βασιλευόμενης δημοκρατίας, την επιβολή στρατιωτικών δικτατοριών και τον τερματισμό της εποχής του Ελευθερίου Βενιζέλου, τουλάχιστον για ένα διάστημα, καθώς και στην εκτέλεση των «Έξι». Η ελληνική κοινωνία διχάστηκε βαθιά και επί μακρόν.
Οικονομικά, η Ελλάδα κλήθηκε να αντιμετωπίσει το τεράστιο βάρος της αποκατάστασης των προσφύγων, οι οποίοι αρχικά ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Παρά τις δυσκολίες, η ενσωμάτωση των προσφύγων, με τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους, συνέβαλε μακροπρόθεσμα στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της χώρας.
Ψυχολογικά, η Μικρασιατική Καταστροφή άφησε ένα ανεξίτηλο τραύμα στην εθνική συνείδηση, σηματοδοτώντας το τέλος των επεκτατικών βλέψεων της Μεγάλης Ιδέας και την στροφή προς την εσωτερική ανασυγκρότηση και την εδραίωση της εθνικής κυριαρχίας στα νέα σύνορα. Η Ελλάδα αναγκάστηκε να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της και τη θέση της στον κόσμο.
