Στο αρχαίο ελληνικό συντακτικό, η διάκριση μεταξύ ονοματικού και ρηματικού συνόλου είναι θεμελιώδης για την κατανόηση της δομής της πρότασης. Κάθε σύνολο αποτελεί μια ομάδα λέγωων που λειτουργεί ως ενιαία μονάδα και έχει έναν «πυρήνα» γύρω από τον οποίο δομείται.
Το **Ονοματικό Σύνολο** έχει ως πυρήνα του ένα ουσιαστικό ή μια αντωνυμία. Αυτός ο πυρήνας μπορεί να συνοδεύεται από άλλες λέξεις που τον προσδιορίζουν ή τον συμπληρώνουν, όπως άρθρα, επίθετα, μετοχές, αριθμητικά ή εμπρόθετους προσδιορισμούς. Η κύρια λειτουργία του ονοματικού συνόλου είναι να ονομάζει ή να αναφέρεται σε πρόσωπα, πράγματα, ιδέες ή καταστάσεις. Για παράδειγμα, στην έκφραση «ὁ σοφὸς ἀνὴρ», το «ἀνὴρ» είναι ο πυρήνας του ονοματικού συνόλου, ενώ το «ὁ» και το «σοφὸς» το προσδιορίζουν. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν το υποκείμενο, το αντικείμενο ή το κατηγορούμενο μιας πρότασης.
Αντίθετα, το **Ρηματικό Σύνολο** έχει ως πυρήνα του ένα ρήμα. Το ρήμα εκφράζει μια πράξη, μια κατάσταση ή ένα πάθος και είναι το κέντρο γύρω από το οποίο δομούνται οι υπόλοιπες λέξεις του συνόλου. Αυτές οι λέξεις μπορεί να είναι αντικείμενα (άμεσα ή έμμεσα), κατηγορούμενα, ή επιρρηματικοί προσδιορισμοί (χρόνου, τόπου, τρόπου, αιτίας, σκοπού κ.ά.) που συμπληρώνουν την έννοια του ρήματος. Για παράδειγμα, στην πρόταση «ὁ διδάσκαλος διδάσκει τοὺς μαθητάς ἐν τῇ ἀγορᾷ», το «διδάσκει τοὺς μαθητάς ἐν τῇ ἀγορᾷ» αποτελεί ένα ρηματικό σύνολο, με πυρήνα το ρήμα «διδάσκει».
Η βασική διαφορά λοιπόν έγκειται στον πυρήνα τους: το ονοματικό σύνολο περιστρέφεται γύρω από ένα όνομα (ουσιαστικό/αντωνυμία) και λειτουργεί ως ονοματική μονάδα, ενώ το ρηματικό σύνολο περιστρέφεται γύρω από ένα ρήμα και εκφράζει την ενέργεια ή την κατάσταση.
