Η Γενική Απόλυτη είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και συχνά απαντώμενα συντακτικά φαινόμενα στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα. Πρόκειται για μια δευτερεύουσα επιρρηματική πρόταση που λειτουργεί ανεξάρτητα από το κύριο ρήμα της πρότασης, εξ ου και ο όρος «απόλυτη».
Η δομή της είναι σχετικά απλή: αποτελείται πάντα από ένα ουσιαστικό ή αντωνυμία σε γενική πτώση και μια μετοχή, επίσης σε γενική πτώση, που συμφωνεί με το ουσιαστικό ή την αντωνυμία. Το υποκείμενο της Γενικής Απόλυτης (το ουσιαστικό/αντωνυμία σε γενική) είναι διαφορετικό από το υποκείμενο του κύριου ρήματος της πρότασης. Αν ήταν το ίδιο, θα χρησιμοποιούνταν η Συνημμένη Μετοχή.
Ως προς τη λειτουργία της, η Γενική Απόλυτη εκφράζει διάφορες επιρρηματικές σχέσεις σε σχέση με την κύρια πρόταση. Οι κυριότερες είναι:
1. **Χρόνος**: «Τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος, ἐπορευόμεθα.» (Όταν ανέτειλε ο ήλιος, πορευόμασταν.)
2. **Αιτία**: «Τῶν πολεμίων ἐπιόντων, ἐφοβούμην.» (Επειδή οι εχθροί επέρχονταν, φοβόμουν.)
3. **Υπόθεση/Προϋπόθεση**: «Θεοῦ θέλοντος, πάντα καλῶς ἕξει.» (Αν ο Θεός θέλει, όλα θα πάνε καλά.)
4. **Εναντίωση/Παραχώρηση**: «Τῶν πολλῶν λεγόντων, οὐκ ἐπείσθην.» (Αν και πολλοί μιλούσαν, δεν πείστηκα.)
Για να μεταφράσουμε σωστά μια Γενική Απόλυτη, την αναλύουμε σε μια δευτερεύουσα χρονική, αιτιολογική, υποθετική ή εναντιωματική πρόταση, ανάλογα με το νόημα που δίνει στο κείμενο. Το ρήμα της δευτερεύουσας πρότασης θα είναι στον ίδιο χρόνο με τη μετοχή της Γενικής Απόλυτης.
