Τα «Ελληνικά» του Ξενοφώντα είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της αρχαίας ελληνικής ιστοριογραφίας, καθώς καλύπτει μια κρίσιμη περίοδο της ελληνικής ιστορίας, αμέσως μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Ξενοφών, ως θαυμαστής του Θουκυδίδη, ξεκινά το έργο του από το σημείο που σταμάτησε ο Θουκυδίδης (411 π.Χ.), και το συνεχίζει μέχρι τη Μάχη της Μαντινείας (362 π.Χ.).
Το έργο αποτελείται από επτά βιβλία, τα οποία μπορούν να χωριστούν σε τρεις κύριες ενότητες:
1. **Βιβλία Α΄-Β΄**: Περιγράφουν τα τελευταία χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, την ήττα της Αθήνας, την κατάρρευση της αθηναϊκής ηγεμονίας και την εγκαθίδρυση των Τριάκοντα Τυράννων, καθώς και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Αθήνα.
2. **Βιβλία Γ΄-Δ΄**: Εστιάζουν στην περίοδο της σπαρτιατικής ηγεμονίας, τις εκστρατείες του Αγησιλάου στη Μικρά Ασία, την εκστρατεία των «Μυρίων» (αν και αυτή περιγράφεται εκτενέστερα στην «Κύρου Ανάβαση», υπάρχουν αναφορές) και την έναρξη του Κορινθιακού Πολέμου.
3. **Βιβλία Ε΄-Ζ΄**: Καλύπτουν την άνοδο της Θήβας ως ηγεμονικής δύναμης, τις νίκες του Επαμεινώνδα (κυρίως στη Μάχη των Λεύκτρων), την πτώση της σπαρτιατικής ισχύος και, τέλος, τη Μάχη της Μαντινείας, όπου ο Επαμεινώνδας σκοτώνεται, αφήνοντας την Ελλάδα σε κατάσταση αβεβαιότητας.
Ο Ξενοφών γράφει με σχετικά απλό και σαφή τρόπο, συχνά με την οπτική ενός αυτόπτη μάρτυρα ή συμμετέχοντα σε πολλά γεγονότα. Το ύφος του είναι λιγότερο αναλυτικό από του Θουκυδίδη, αλλά προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την πολιτική, στρατιωτική και κοινωνική ζωή της εποχής. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι ο Ξενοφών ήταν φιλοσπαρτιάτης και κριτικός της αθηναϊκής δημοκρατίας, κάτι που επηρεάζει την παρουσίαση των γεγονότων και την κρίση του για πρόσωπα και καταστάσεις. Παρά τις υποκειμενικές του κρίσεις, τα «Ελληνικά» παραμένουν μια πρωτογενής και αναντικατάστατη ιστορική πηγή.
