Η αθηναϊκή κοινωνία, κατά την κλασική περίοδο, ήταν σαφώς διαρθρωμένη σε τρεις βασικές κατηγορίες, οι οποίες καθόριζαν τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τη θέση του κάθε ατόμου. Αυτές οι κατηγορίες ήταν οι ελεύθεροι πολίτες, οι μέτοικοι και οι δούλοι.
Οι **Ελεύθεροι Πολίτες** αποτελούσαν την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Ήταν άνδρες, γεννημένοι από Αθηναίους γονείς, και είχαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Αυτό σήμαινε ότι μπορούσαν να συμμετέχουν στην Εκκλησία του Δήμου, να κατέχουν δημόσια αξιώματα, να ψηφίζουν και να δικάζονται από δικαστήρια. Είχαν το δικαίωμα να κατέχουν γη και να υπηρετούν στον στρατό ως οπλίτες. Οι γυναίκες των πολιτών, αν και ελεύθερες, δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα και η ζωή τους περιοριζόταν κυρίως στο σπίτι.
Οι **Μέτοικοι** ήταν ξένοι που ζούσαν μόνιμα στην Αθήνα. Δεν είχαν αθηναϊκή καταγωγή, αλλά ήταν ελεύθεροι άνθρωποι. Απολάμβαναν νομική προστασία και μπορούσαν να ασκούν εμπόριο, βιοτεχνία και άλλες οικονομικές δραστηριότητες, συμβάλλοντας σημαντικά στην οικονομία της πόλης. Ωστόσο, δεν είχαν πολιτικά δικαιώματα, δεν μπορούσαν να κατέχουν γη και υποχρεώνονταν να πληρώνουν ένα ειδικό φόρο, το «μετοίκιον», καθώς και να υπηρετούν στον στρατό. Συχνά έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική και πνευματική ζωή.
Οι **Δούλοι** βρίσκονταν στο κατώτερο σκαλοπάτι της κοινωνίας. Ήταν άνθρωποι που στερούνταν την ελευθερία τους, θεωρούνταν ιδιοκτησία (κινητή περιουσία) των κυρίων τους και δεν είχαν κανένα δικαίωμα. Προέρχονταν συνήθως από αιχμαλώτους πολέμου, πειρατεία ή από απογόνους δούλων. Εργάζονταν σε όλα τα επαγγέλματα: στα ορυχεία, στα χωράφια, στα εργαστήρια, ως οικιακοί βοηθοί, ακόμα και σε δημόσιες υπηρεσίες. Η ζωή τους εξαρτιόταν πλήρως από τη διάθεση του κυρίου τους, αν και υπήρχαν νόμοι που προστάτευαν, σε κάποιο βαθμό, από την ακραία κακομεταχείριση. Ήταν απαραίτητοι για την οικονομική ευημερία της Αθήνας.
