Οι χημικοί δεσμοί είναι οι δυνάμεις που συγκρατούν τα άτομα μεταξύ τους, δημιουργώντας μόρια ή ιοντικές ενώσεις. Τα άτομα σχηματίζουν δεσμούς για να αποκτήσουν σταθερότητα, συμπληρώνοντας συνήθως την εξωτερική τους ηλεκτρονική στιβάδα με οκτώ ηλεκτρόνια (κανόνας της οκτάδας). Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι χημικών δεσμών: ο ιοντικός και ο ομοιοπολικός.
Ο **Ιοντικός Δεσμός** σχηματίζεται όταν υπάρχει πλήρης μεταφορά ηλεκτρονίων από ένα άτομο σε ένα άλλο. Συνήθως, αυτό συμβαίνει μεταξύ ενός μετάλλου και ενός αμετάλλου. Το μέταλλο (π.χ. νάτριο) έχει την τάση να χάνει ηλεκτρόνια από την εξωτερική του στιβάδα για να γίνει θετικά φορτισμένο ιόν (κατιόν). Το αμέταλλο (π.χ. χλώριο) έχει την τάση να κερδίζει αυτά τα ηλεκτρόνια για να γίνει αρνητικά φορτισμένο ιόν (ανιόν). Η ισχυρή ηλεκτροστατική έλξη μεταξύ των αντίθετα φορτισμένων ιόντων είναι ο ιοντικός δεσμός. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι το χλωριούχο νάτριο (επιτραπέζιο αλάτι, NaCl), όπου το νάτριο δίνει ένα ηλεκτρόνιο στο χλώριο.
Ο **Ομοιοπολικός Δεσμός** σχηματίζεται όταν δύο άτομα μοιράζονται ένα ή περισσότερα ζεύγη ηλεκτρονίων. Αυτός ο τύπος δεσμού παρατηρείται συνήθως μεταξύ δύο αμετάλλων. Τα άτομα μοιράζονται ηλεκτρόνια με τέτοιο τρόπο ώστε και τα δύο να αποκτούν μια σταθερή εξωτερική στιβάδα. Ανάλογα με τον αριθμό των κοινών ζευγών ηλεκτρονίων, ο δεσμός μπορεί να είναι απλός (ένα ζεύγος), διπλός (δύο ζεύγη) ή τριπλός (τρία ζεύγη). Για παράδειγμα, στο μόριο του νερού (H2O), το άτομο του οξυγόνου μοιράζεται ηλεκτρόνια με δύο άτομα υδρογόνου. Στο μόριο του οξυγόνου (O2), τα δύο άτομα οξυγόνου μοιράζονται δύο ζεύγη ηλεκτρονίων (διπλός δεσμός). Οι ομοιοπολικοί δεσμοί μπορούν να είναι πολικοί ή μη πολικοί, ανάλογα με το πόσο ομοιόμορφα μοιράζονται τα ηλεκτρόνια.
