Οι χημικοί δεσμοί είναι οι δυνάμεις που κρατούν ενωμένα τα άτομα, δημιουργώντας μόρια και ενώσεις. Τα άτομα σχηματίζουν δεσμούς για να αποκτήσουν σταθερότητα, συνήθως συμπληρώνοντας την εξωτερική τους στιβάδα με οκτώ ηλεκτρόνια (κανόνας της οκτάδας), όπως τα ευγενή αέρια. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι δεσμών: οι ομοιοπολικοί και οι ετεροπολικοί.
Οι **ομοιοπολικοί δεσμοί** σχηματίζονται όταν δύο άτομα μοιράζονται ένα ή περισσότερα ζεύγη ηλεκτρονίων. Αυτός ο τύπος δεσμού παρατηρείται κυρίως μεταξύ μη-μεταλλικών στοιχείων, τα οποία βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του περιοδικού πίνακα. Με τη κοινή χρήση ηλεκτρονίων, και τα δύο άτομα αποκτούν μια σταθερή εξωτερική στιβάδα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το μόριο του νερού (H₂O), όπου το άτομο οξυγόνου μοιράζεται ηλεκτρόνια με δύο άτομα υδρογόνου, επιτυγχάνοντας έτσι τη σταθερότητα για όλα τα εμπλεκόμενα άτομα.
Αντίθετα, οι **ετεροπολικοί δεσμοί** σχηματίζονται όταν ένα άτομο μεταφέρει εντελώς ένα ή περισσότερα ηλεκτρόνια σε ένα άλλο άτομο. Αυτή η μεταφορά οδηγεί στο σχηματισμό ιόντων: το άτομο που χάνει ηλεκτρόνια γίνεται θετικό ιόν (κατιόν), ενώ το άτομο που κερδίζει ηλεκτρόνια γίνεται αρνητικό ιόν (ανιόν). Οι ετεροπολικοί δεσμοί δημιουργούνται συνήθως μεταξύ ενός μετάλλου (που τείνει να χάνει ηλεκτρόνια) και ενός μη-μετάλλου (που τείνει να κερδίζει ηλεκτρόνια). Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το χλωριούχο νάτριο (NaCl), το κοινό αλάτι, όπου το νάτριο (μέταλλο) δίνει ένα ηλεκτρόνιο στο χλώριο (μη-μέταλλο), σχηματίζοντας τα ιόντα Na⁺ και Cl⁻, τα οποία έλκονται μεταξύ τους λόγω των αντίθετων φορτίων.
Η κύρια διαφορά, λοιπόν, είναι η εξής: στους ομοιοπολικούς δεσμούς έχουμε κοινή χρήση ηλεκτρονίων, ενώ στους ετεροπολικούς δεσμούς έχουμε πλήρη μεταφορά ηλεκτρονίων και σχηματισμό ιόντων. Η κατανόηση αυτής της διάκρισης είναι θεμελιώδης για την πρόβλεψη των ιδιοτήτων των χημικών ενώσεων.