Το ρήμα «εἰμί» είναι ένα από τα πιο σημαντικά και συχνά απαντώμενα ρήματα στην Αρχαία Ελληνική, αλλά και ένα από τα πιο ανώμαλα. Η κλίση του στον Ενεστώτα είναι θεμελιώδης για κάθε μαθητή. Ας δούμε αναλυτικά την κλίση του στην Οριστική Ενεργητική Φωνή, η οποία χρησιμοποιείται για να δηλώσει ύπαρξη ή ιδιότητα στο παρόν.
**Ενικός Αριθμός:**
* **Α' πρόσωπο:** **ἐγώ εἰμί** (εγώ είμαι). Χρησιμοποιείται για να δηλώσει την ύπαρξη ή την ιδιότητα του ομιλητή.
* **Β' πρόσωπο:** **σύ εἶ** (εσύ είσαι). Αναφέρεται στην ύπαρξη ή ιδιότητα του συνομιλητή.
* **Γ' πρόσωπο:** **οὗτος/αὕτη/τοῦτο ἐστί(ν)** (αυτός/αυτή/αυτό είναι). Το «ν» στο τέλος (ευφωνικό ν) προστίθεται όταν η επόμενη λέξη αρχίζει από φωνήεν ή όταν η λέξη βρίσκεται στο τέλος της πρότασης.
**Πληθυντικός Αριθμός:**
* **Α' πρόσωπο:** **ἡμεῖς ἐσμέν** (εμείς είμαστε). Δηλώνει την ύπαρξη ή ιδιότητα της ομάδας στην οποία ανήκει ο ομιλητής.
* **Β' πρόσωπο:** **ὑμεῖς ἐστέ** (εσείς είστε). Αναφέρεται στην ύπαρξη ή ιδιότητα των συνομιλητών.
* **Γ' πρόσωπο:** **οὗτοι/αὗται/ταῦτα εἰσί(ν)** (αυτοί/αυτές/αυτά είναι). Όπως και στον ενικό, το ευφωνικό ν προστίθεται υπό τις ίδιες συνθήκες.
Είναι κρίσιμο να θυμόμαστε ότι το «εἰμί» λειτουργεί συχνά ως συνδετικό ρήμα, συνδέοντας το υποκείμενο με ένα κατηγορούμενο (π.χ. «Σωκράτης σοφός ἐστιν» - Ο Σωκράτης είναι σοφός). Η απομνημόνευση αυτών των τύπων είναι απαραίτητη για την κατανόηση και τη μετάφραση αρχαίων κειμένων.
