Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν ένα συλλογικό εγχείρημα, στο οποίο συμμετείχαν χιλιάδες Έλληνες. Ωστόσο, ορισμένες μορφές ξεχώρισαν για την ηγεσία, την ανδρεία και την καθοριστική τους συμβολή στον Αγώνα για την ανεξαρτησία.
Στους σημαντικότερους στρατιωτικούς ηγέτες της ξηράς συγκαταλέγονται ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο «Γέρος του Μοριά», που με την ευφυΐα του και την εμπειρία του οργάνωσε τους Πελοποννήσιους και πέτυχε νίκες όπως αυτή στα Δερβενάκια. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο «γιος της καλογριάς», ξεχώρισε στη Στερεά Ελλάδα με τις τακτικές του και την ακατάβλητη ψυχή του. Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος ήταν επίσης μια εμβληματική μορφή της Στερεάς Ελλάδας, γνωστός για την αντίστασή του στο Χάνι της Γραβιάς. Ο Μάρκος Μπότσαρης, από το Σούλι, θυσιάστηκε ηρωικά στο Κεφαλόβρυσο.
Στον ναυτικό αγώνα, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα από τις Σπέτσες και η Μαντώ Μαυρογένους από τη Μύκονο, οι οποίες προσέφεραν χρήματα, πλοία και προσωπική συμμετοχή. Ο Κωνσταντίνος Κανάρης από τα Ψαρά έγινε σύμβολο τόλμης με τα πυρπολικά του, ενώ ο Ανδρέας Μιαούλης από την Ύδρα ήταν ο κορυφαίος ναύαρχος του στόλου.
Σημαντικές προσωπικότητες ήταν και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας και ηγέτης της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, ο Παπαφλέσσας, κληρικός και μέλος της Φιλικής Εταιρείας με μεγάλη δράση στην Πελοπόννησο, καθώς και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, που συνέδεσε το όνομά του με την κήρυξη της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους Φιλέλληνες, όπως ο Λόρδος Βύρων, που με την προσφορά και τη θυσία τους ενέπνευσαν τον αγώνα και κινητοποίησαν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Όλοι αυτοί, με διαφορετικούς τρόπους, συνέβαλαν στην απελευθέρωση του ελληνικού έθνους.
