Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν ήταν αποτέλεσμα ενός μόνο γεγονότος, αλλά μια σύνθετη διαδικασία που πυροδοτήθηκε από ένα πλέγμα μακροχρόνιων και βραχυπρόθεσμων αιτιών. Αυτά τα αίτια συνέβαλαν στη δημιουργία ενός κλίματος δυσαρέσκειας, εθνικής αφύπνισης και επαναστατικής διάθεσης μεταξύ των υπόδουλων Ελλήνων.
Πρωταρχικό μακροχρόνιο αίτιο ήταν η πολυετής Οθωμανική κυριαρχία, η οποία επέφερε σκληρή φορολογία, θρησκευτικές διακρίσεις και την πλήρη στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, παρά τις δυσκολίες, διατήρησε την εθνική ταυτότητα, τη γλώσσα και την παράδοση των Ελλήνων, λειτουργώντας ως κέντρο αντίστασης και ελπίδας.
Παράλληλα, ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός, επηρεασμένος από τις ιδέες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, συνέβαλε στην πνευματική αφύπνιση. Σχολές ιδρύθηκαν, βιβλία τυπώθηκαν και οι ιδέες περί ελευθερίας, ισότητας και αυτοδιάθεσης διαδόθηκαν ευρέως. Η οικονομική ανάπτυξη, ιδίως στον τομέα της ναυτιλίας και του εμπορίου, δημιούργησε μια εύπορη ελληνική αστική τάξη που είχε ταξιδέψει στην Ευρώπη, είχε έρθει σε επαφή με τις φιλελεύθερες ιδέες και επιθυμούσε την πολιτική ανεξαρτησία.
Οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, όπως η εθνική κυριαρχία και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, βρήκαν πρόσφορο έδαφος στην ελληνική κοινωνία. Φωτισμένοι Έλληνες, όπως ο Ρήγας Φεραίος, οραματίστηκαν την απελευθέρωση και την ίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους.
Τέλος, η ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας το 1814 αποτέλεσε τον καταλύτη. Οργανώθηκε μυστικά, διέδωσε την ιδέα της επανάστασης και προετοίμασε τις συνθήκες για την έναρξή της. Η διεθνής συγκυρία, με την αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την εξέγερση του Αλή Πασά που απασχολούσε σημαντικές οθωμανικές δυνάμεις, δημιούργησε το ευνοϊκό πλαίσιο για την εκδήλωση του αγώνα.
