Η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, γνωστή και ως καθεστώς της 4ης Αυγούστου, εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα στις 4 Αυγούστου 1936. Ο Μεταξάς, με την υποστήριξη του βασιλιά Γεωργίου Β', ανέλαβε την εξουσία εκμεταλλευόμενος την έντονη πολιτική αστάθεια, την οικονομική κρίση και τον φόβο για την άνοδο του κομμουνισμού. Το καθεστώς αυτό ήταν αυταρχικό και αντιδημοκρατικό, καταργώντας το κοινοβουλευτικό σύστημα και κάθε μορφή πολιτικής ελευθερίας.
Βασικά χαρακτηριστικά της δικτατορίας ήταν η πλήρης πολιτική καταστολή. Απαγορεύτηκαν όλα τα πολιτικά κόμματα, επιβλήθηκε αυστηρή λογοκρισία στον Τύπο, τις τέχνες και την εκπαίδευση, ενώ χιλιάδες πολιτικοί αντιφρονούντες συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν. Δημιουργήθηκε η «Γενική Ασφάλεια» για την παρακολούθηση και καταστολή κάθε αντιπολιτευτικής δράσης. Ιδεολογικά, το καθεστώς προέβαλε την έννοια του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού», ένα κράμα αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς, βυζαντινής παράδοσης και σύγχρονων εθνικών αξιών, με έμφαση στην πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια.
Στον κοινωνικό τομέα, ιδρύθηκε η Εθνική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΟΝ), η οποία είχε ως στόχο την ιδεολογική διαπαιδαγώγηση και πειθαρχία των νέων στα πρότυπα του καθεστώτος. Στην οικονομία, εφαρμόστηκε κρατικός παρεμβατισμός με στόχο την αυτάρκεια και την ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής και της βιομηχανίας. Παράλληλα, υπήρξαν και κάποιες κοινωνικές παροχές, όπως η θέσπιση του ΙΚΑ και του κατώτατου μισθού, που στόχευαν στην εξασφάλιση κοινωνικής ειρήνης και στην ενίσχυση της λαϊκής υποστήριξης.
Η εξωτερική πολιτική του Μεταξά χαρακτηρίστηκε από μια προσπάθεια διατήρησης της ουδετερότητας, αν και υπήρχε μια σαφής αντι-ιταλική και αντι-γερμανική τάση, ειδικά καθώς ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος πλησίαζε. Το καθεστώς έληξε τυπικά με τον θάνατο του Ιωάννη Μεταξά τον Ιανουάριο του 1941, λίγο πριν τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, αλλά οι δομές του διατηρήθηκαν για ένα μικρό διάστημα.
