Τα ανώμαλα ουσιαστικά της τρίτης κλίσης, όπως το «ὁ πατήρ», παρουσιάζουν κάποιες ιδιαιτερότητες στην κλίση τους, οι οποίες τα διαφοροποιούν από τα τυπικά παραδείγματα της κλίσης αυτής. Η κυριότερη ανωμαλία τους έγκειται στην αλλαγή του φωνήεντος του θέματος και στην απόκοπη (συγκοπή) σε ορισμένες πτώσεις.
Ας δούμε αναλυτικά την κλίση του «ὁ πατήρ»:
Ενικός Αριθμός:
Ονομαστική: ὁ πατήρ
Γενική: τοῦ πατρός (παρατηρούμε την απόκοπη του -ε- και την αλλαγή του -η- σε -α-)
Δοτική: τῷ πατρί (επίσης απόκοπη του -ε-)
Αιτιατική: τὸν πατέρα
Κλητική: ὦ πάτερ
Δυϊκός Αριθμός:
Ονομαστική-Αιτιατική-Κλητική: τὼ πατέρε
Γενική-Δοτική: τοῖν πατέροιν
Πληθυντικός Αριθμός:
Ονομαστική: οἱ πατέρες
Γενική: τῶν πατέρων
Δοτική: τοῖς πατράσι (εδώ έχουμε ξανά απόκοπη του -ε- και αλλαγή του -η- σε -α-)
Αιτιατική: τοὺς πατέρας
Κλητική: ὦ πατέρες
Είναι σημαντικό να προσέξουμε ότι το θέμα του ουσιαστικού «πατήρ» είναι αρχικά «πατηρ-», αλλά στις πτώσεις όπου ακολουθείται από κατάληξη που αρχίζει από φωνήεν ή σύμφωνο, το -η- μπορεί να μετατραπεί σε -ε- (π.χ. πατέρα, πατέρες) ή να γίνει απόκοπη του -ε- και να εμφανιστεί το -α- (π.χ. πατρός, πατρί, πατράσι). Αυτές οι αλλαγές γίνονται για λόγους ευφωνίας και αποτελούν χαρακτηριστικό γνώρισμα των συγκοπτόμενων ουσιαστικών. Παρόμοια κλίση έχουν και άλλα συγγενικά ουσιαστικά όπως η «μήτηρ», η «θυγάτηρ» και ο «ἀνήρ».
