Τα ουσιαστικά της γ' κλίσης στα Αρχαία Ελληνικά αποτελούν μια μεγάλη και σημαντική κατηγορία, χαρακτηριζόμενα από την ποικιλία των καταλήξεων στην ονομαστική ενικού, αλλά με κοινό γνώρισμα την κατάληξη -ος στη γενική ενικού. Αυτό το τελευταίο σημείο είναι κρίσιμο, καθώς αποτελεί το κλειδί για τον εντοπισμό του θέματος του ουσιαστικού. Για να βρούμε το θέμα, αφαιρούμε την κατάληξη -ος από τη γενική ενικού. Για παράδειγμα, από το «του φύλακος» προκύπτει το θέμα «φυλακ-», ενώ από το «του πατρός» προκύπτει το «πατρ-». Αυτό το θέμα είναι η βάση στην οποία θα προστεθούν όλες οι υπόλοιπες καταλήξεις.
Η ονομαστική ενικού είναι συχνά η πιο σύνθετη πτώση, καθώς μπορεί να εμφανίζει διάφορες μορφές. Αυτό οφείλεται σε φωνητικές μεταβολές, όπως η αλλοίωση ή εξαφάνιση του τελικού συμφώνου του θέματος, η προσθήκη ενός -ς, ή η έκταση ενός φωνήεντος. Έτσι, από το θέμα «φυλακ-» σχηματίζεται ο «φύλαξ» (κ + ς = ξ).
Αφού εντοπίσουμε το θέμα, οι υπόλοιπες πτώσεις ακολουθούν πιο συγκεκριμένους κανόνες. Για τα αρσενικά και θηλυκά ουσιαστικά, η αιτιατική ενικού λήγει σε -α, ενώ η κλητική ενικού είναι συνήθως ίδια με την ονομαστική ή απλά το θέμα. Στον πληθυντικό, οι βασικές καταλήξεις είναι -ες (ονομαστική, κλητική), -ων (γενική), -σι (δοτική) και -ας (αιτιατική).
Μια ιδιαίτερη κατηγορία είναι τα ουδέτερα ουσιαστικά της γ' κλίσης. Αυτά έχουν την ιδιαιτερότητα ότι στην ονομαστική, αιτιατική και κλητική πτώση, τόσο στον ενικό όσο και στον πληθυντικό, οι καταλήξεις είναι πάντα ίδιες. Στον ενικό, η κατάληξη είναι συνήθως μηδενική ή -α, ενώ στον πληθυντικό είναι πάντα -α. Ένα παράδειγμα κλίσης είναι: «ὁ φύλαξ, τοῦ φύλακος». Θέμα: «φυλακ-». Ονομ. ενικού: ὁ φύλαξ. Γεν. ενικού: τοῦ φύλακος. Δοτ. ενικού: τῷ φύλακι. Αιτ. ενικού: τὸν φύλακα. Κλητ. ενικού: ὦ φύλαξ.