Στα Αρχαία Ελληνικά, η αναγνώριση των ομοιόπτωτων και ετερόπτωτων προσδιοριστικών είναι θεμελιώδης για την κατανόηση της σύνταξης. Ένα προσδιοριστικό είναι μια λέξη ή φράση που δίνει επιπλέον πληροφορίες για ένα ουσιαστικό, καθιστώντας το πιο συγκεκριμένο. Για να τα ξεχωρίσουμε, είναι κρίσιμο να θυμόμαστε τις πτώσεις (Ονομαστική, Γενική, Δοτική, Αιτιατική), καθώς κάθε λέξη έχει μια συγκεκριμένη πτώση ανάλογα με τον ρόλο της στην πρόταση.
Τα **ομοιόπτωτα προσδιοριστικά** είναι αυτά που βρίσκονται στην ίδια πτώση, αριθμό και γένος με το ουσιαστικό που προσδιορίζουν. Λειτουργούν σαν 'δίδυμα' γραμματικά, συμφωνώντας πλήρως με το ουσιαστικό. Τέτοια είναι συνήθως τα επίθετα, οι μετοχές και οι παραθέσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η φράση 'οἱ σοφοὶ ἄνδρες', όπου το επίθετο 'σοφοὶ' (ονομαστική πληθυντικού) προσδιορίζει το ουσιαστικό 'ἄνδρες' (ονομαστική πληθυντικού), όντας και τα δύο στην ίδια πτώση.
Αντίθετα, τα **ετερόπτωτα προσδιοριστικά** βρίσκονται σε διαφορετική πτώση από το ουσιαστικό που προσδιορίζουν. Συχνά απαντούν στην ερώτηση 'τίνος;' και βρίσκονται σε γενική πτώση, αν και μπορούν να εμφανιστούν και σε άλλες πτώσεις (π.χ. δοτική ή αιτιατική με πρόθεση). Ένα παράδειγμα είναι η έκφραση 'τὸ τεῖχος τῆς πόλεως'. Εδώ, το ουσιαστικό 'τεῖχος' είναι σε ονομαστική, ενώ το 'τῆς πόλεως' είναι σε γενική πτώση. Επειδή οι πτώσεις διαφέρουν, το 'τῆς πόλεως' είναι ετερόπτωτο προσδιοριστικό του 'τείχους'. Ο χρυσός κανόνας είναι απλός: ίδια πτώση σημαίνει ομοιόπτωτο, διαφορετική πτώση σημαίνει ετερόπτωτο. Η προσεκτική εξέταση των καταλήξεων είναι το κλειδί.