Στα αρχαία ελληνικά, όπως και στα νέα, τα επίθετα έχουν τρεις βαθμούς: τον θετικό, τον συγκριτικό και τον υπερθετικό. Ο θετικός βαθμός περιγράφει απλώς μια ιδιότητα (π.χ. σοφός), ο συγκριτικός συγκρίνει δύο όντα ή πράγματα (π.χ. σοφώτερος, πιο σοφός), και ο υπερθετικός εκφράζει την υπέρτατη ιδιότητα (π.χ. σοφώτατος, ο πιο σοφός).
Ο σχηματισμός των παραθετικών ακολουθεί κυρίως έναν βασικό κανόνα. Για τα περισσότερα επίθετα, ο συγκριτικός βαθμός σχηματίζεται προσθέτοντας την κατάληξη -τερος, -τερα, -τερον στο θέμα του επιθέτου, ενώ ο υπερθετικός σχηματίζεται με την κατάληξη -τατος, -τατη, -τατον. Για παράδειγμα, από το επίθετο «σοφός», έχουμε «σοφώτερος» (συγκριτικός) και «σοφώτατος» (υπερθετικός). Παρατηρούμε ότι το τελικό -ο του θέματος γίνεται -ω- πριν από την κατάληξη.
Αντίστοιχα, σε επίθετα που λήγουν σε -ης, -ες, όπως το «ἀληθής», ο συγκριτικός σχηματίζεται σε -έστερος, -εστέρα, -έστερον (π.χ. «ἀληθέστερος») και ο υπερθετικός σε -έστατος, -εστάτη, -έστατον (π.χ. «ἀληθέστατος»). Εδώ, το -η του θέματος γίνεται -ε- πριν την κατάληξη. Υπάρχουν και ορισμένα επίθετα που σχηματίζουν τα παραθετικά τους ανώμαλα, δηλαδή όχι με τις παραπάνω καταλήξεις, αλλά με διαφορετικές ρίζες ή καταλήξεις (π.χ. ἀγαθός, κακός), αλλά αυτά αποτελούν ειδικές περιπτώσεις που θα συναντήσεις αργότερα πιο αναλυτικά. Είναι σημαντικό να θυμάσαι ότι ο σχηματισμός των παραθετικών απαιτεί προσοχή στο θέμα του επιθέτου και στις φωνηεντικές αλλαγές που μπορεί να συμβούν.
