Η παθητική φωνή στα Αρχαία Ελληνικά έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο σχηματισμού, ο οποίος διαφέρει από τα Νέα Ελληνικά και απαιτεί προσοχή. Για πολλούς χρόνους, η παθητική φωνή δεν έχει ξεχωριστούς τύπους, αλλά χρησιμοποιεί τους ίδιους τύπους με τη μέση φωνή. Αυτό συμβαίνει στον Ενεστώτα, τον Παρατατικό, τον Παρακείμενο, τον Υπερσυντέλικο και τον Συντελεσμένο Μέλλοντα. Για παράδειγμα, ένα ρήμα όπως το «λύω» (λύνω), στον Ενεστώτα μέσης/παθητικής είναι «λύομαι», «λύῃ», «λύεται» κ.ο.κ. Το νόημα (μέσο ή παθητικό) καθορίζεται από το συγκείμενο της πρότασης.
Ωστόσο, υπάρχουν δύο χρόνοι όπου η παθητική φωνή σχηματίζεται με εντελώς δικούς της, ξεχωριστούς τύπους: ο Αόριστος Παθητικός και ο Μέλλοντας Παθητικός. Αυτοί είναι και οι πιο σημαντικοί για να τους μάθεις καλά.
1. **Αόριστος Παθητικός**: Αυτός ο χρόνος έχει δύο μορφές:
* **Πρώτος Αόριστος Παθητικός**: Σχηματίζεται με την προσθήκη του χαρακτηριστικού θέματος **-θη-** στο ρηματικό θέμα και τις καταλήξεις του αορίστου. Για παράδειγμα, από το «λύω» έχουμε «ἐλύθην» (λύθηκα).
* **Δεύτερος Αόριστος Παθητικός**: Σχηματίζεται με την προσθήκη του χαρακτηριστικού θέματος **-η-** στο ρηματικό θέμα (συχνά διαφορετικό από αυτό του πρώτου αορίστου) και τις καταλήξεις του αορίστου. Για παράδειγμα, από το «γράφω» έχουμε «ἐγράφην» (γράφτηκα).
2. **Μέλλοντας Παθητικός**: Αυτός ο χρόνος σχηματίζεται από το θέμα του Αορίστου Παθητικού (είτε του πρώτου είτε του δεύτερου) και τις καταλήξεις του μέλλοντα.
* Από τον Πρώτο Αόριστο Παθητικό («ἐλύθην») σχηματίζεται ο Πρώτος Μέλλοντας Παθητικός: «**λυθήσομαι**».
* Από τον Δεύτερο Αόριστο Παθητικό («ἐγράφην») σχηματίζεται ο Δεύτερος Μέλλοντας Παθητικός: «**γραφήσομαι**».
Είναι κρίσιμο να θυμάσαι ότι ο σχηματισμός της παθητικής φωνής βασίζεται στα κύρια μέρη του ρήματος, ειδικά στο έκτο κύριο μέρος (τον αόριστο παθητικό). Η εκμάθηση των κύριων μερών είναι το κλειδί για την σωστή κλίση των ρημάτων στην παθητική φωνή.