Το απαρέμφατο του σκοπού είναι μια πολύ σημαντική σύνταξη στην Αρχαία Ελληνική γλώσσα, η οποία εκφράζει τον σκοπό ή τον στόχο μιας ενέργειας που περιγράφεται από το κύριο ρήμα της πρότασης. Ουσιαστικά, μας απαντά στην ερώτηση «για ποιο λόγο;» ή «με ποιον σκοπό;». Είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες για να δηλώσουν την πρόθεση πίσω από μια πράξη.
Συνήθως, το απαρέμφατο του σκοπού χρησιμοποιείται με το άρθρο «τοῦ» (γενική ενικού του άρθρου) μπροστά του, π.χ., «τοῦ ποιεῖν» (για να κάνει). Μπορεί επίσης να εμφανιστεί και χωρίς άρθρο, ειδικά μετά από ρήματα κίνησης ή ενέργειας που υποδηλώνουν σκοπό. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι απαρεμφάτου που χρησιμοποιούνται για σκοπό είναι ο ενεστώτας και ο αόριστος. Ο ενεστώτας δηλώνει σκοπό που έχει διάρκεια ή επανάληψη, ενώ ο αόριστος δηλώνει σκοπό που αφορά μια στιγμιαία ή ολοκληρωμένη ενέργεια.
Για παράδειγμα, στη φράση «Ἦλθον οἱ στρατιῶται μάχεσθαι» (Ήρθαν οι στρατιώτες για να πολεμήσουν), το «μάχεσθαι» είναι απαρέμφατο του σκοπού. Ένας άλλος τρόπος έκφρασης του σκοπού είναι με το «ὥστε» + απαρέμφατο, αν και αυτό μπορεί να δηλώνει και αποτέλεσμα. Η κατανόηση αυτής της χρήσης είναι κρίσιμη για τη σωστή μετάφραση και ερμηνεία των αρχαίων κειμένων, καθώς ο σκοπός είναι ένα βασικό στοιχείο της αφήγησης και της επιχειρηματολογίας.
