Ο Αόριστος στα αρχαία ελληνικά εκφράζει μια πράξη που συνέβη στο παρελθόν, ολοκληρώθηκε και θεωρείται ως ένα ενιαίο, στιγμιαίο γεγονός, χωρίς να μας ενδιαφέρει η διάρκειά της. Η διάκρισή του σε Αόριστο Α' και Αόριστο Β' είναι κρίσιμη για την κατανόηση της αρχαίας ελληνικής γραμματικής και βασίζεται κυρίως στον τρόπο σχηματισμού και στο ρηματικό θέμα.
Ο Αόριστος Α', γνωστός και ως «ασθενής» ή «σιγματικός», χαρακτηρίζεται από την προσθήκη του επιθήματος «-σα-» στο ρηματικό θέμα. Για παράδειγμα, το ρήμα «λύω» στον Αόριστο Α' γίνεται «ἔ-λυ-σα». Το θέμα του Αορίστου Α' συχνά διατηρεί μεγάλη ομοιότητα με το θέμα του ενεστώτα. Έτσι, αν συναντήσετε ένα ρήμα με το χαρακτηριστικό «-σα-», είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται για Αόριστο Α'. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν το «γράφω» που γίνεται «ἔ-γρα-ψα» (όπου το -ψα- προέρχεται από -π- + -σα-).
Αντίθετα, ο Αόριστος Β', που ονομάζεται επίσης «ισχυρός» ή «αθεματικός», δεν περιέχει το επίθημα «-σα-». Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι ότι το ρηματικό του θέμα είναι συνήθως διαφορετικό και συχνά πιο «απλό» ή «σύντομο» από το θέμα του ενεστώτα. Για παράδειγμα, από το ρήμα «λείπω» (με θέμα «λειπ-») σχηματίζεται ο Αόριστος Β' «ἔ-λιπ-ον» (με θέμα «λιπ-»). Εδώ παρατηρούμε την αλλαγή του θέματος και την απουσία του «-σα-». Η αναγνώριση του Αορίστου Β' απαιτεί εξοικείωση με τις μεταβολές των ρηματικών θεμάτων.
Συνοψίζοντας, τα δύο βασικά κλειδιά για την αναγνώριση είναι: πρώτον, η παρουσία ή απουσία του «-σα-» (αν υπάρχει, είναι Αόριστος Α'); και δεύτερον, η σύγκριση του ρηματικού θέματος με αυτό του ενεστώτα (αν μοιάζει και έχει «-σα-», Αόριστος Α'· αν έχει αλλάξει σημαντικά και δεν έχει «-σα-», Αόριστος Β'). Η εξάσκηση με παραδείγματα όπως «ἔγραψα» (Αόριστος Α') και «ἔλιπον» (Αόριστος Β') θα σας βοηθήσει να εμπεδώσετε τη διάκριση.